Dikke Mercedes-boetes

De voorbije weken kregen we van twee verschillende ondernemers een verontwaardigde mail over recente controlebezoeken. In het ene geval ging het om een inspectie van de Federale Overheidsdienst Volksgezondheid, waarbij werd vastgesteld dat de houdbaarheidsdatum van een schoonheidsproduct was overschreden. In het andere geval kwam de Economische Inspectie langs om te controleren of de etikettering in alle landstalen was gebeurd.

Uiteraard is het niet de bedoeling om producten over datum te verkopen, en moeten etiketten correcte informatie bevatten.

Wat ons echter opvalt, is de souplesse waarmee het PV-boekje wordt bovengehaald en boetes van €700 meteen worden uitgedeeld. Zou het niet getuigen van enige zin voor proportionaliteit als zo’n ondernemer eerst een waarschuwing krijgt, en pas bij herhaling de staatskas moet spijzen?

Tot nader order gaan we ervan uit dat, los van eventuele ‘Dikke Teef’-beledigingen, onze winkelmedewerkers geen kwaadwillige intentie hebben om klanten systematisch te benadelen.

Je vraagt je af wat de precieze drijfveren zijn om zelfstandige ondernemers bij een eerste overtreding meteen een lik-op-stukboete te geven… Is dat het gevolg van een ministeriële omzendbrief? Mogen de meest succesvolle ambtenaren op vrijdagnamiddag draaien aan een reuzenrad vol verrassingscadeautjes?

Speelt ons Balthazar Boma- of DDT-imago ons op zo’n moment parten, of heeft de controleur op de supermarktparking misschien een dikke Mercedes zien staan, waarvan hij vermoedt dat die met zwart geld is gekocht?

Die andere ‘lik-op-stuk’-boetes om winkeldieven aan te pakken — waar een minister in de vorige legislatuur nog zo trots mee uitpakte — lijken dan weer veel moeilijker van de grond te komen. Te weinig mensen en middelen, heet het dan. Een overheid moet inderdaad keuzes maken.