De egelstelling

Vorige week was er één en ander te doen over het stijgend aantal slachtoffers onder egels door toedoen van robotgrasmaaiers. Wallonië verbiedt robotmaaiers te laten rijden tussen 18 uur 's avonds en 9 uur 's ochtends. Dit was een uitgelezen kans voor een journalist om contact op te nemen met een Vlaamse egelvereniging. Dit is geen vereniging van misbegrepen egels, maar een groepering die opkomt voor de belangen van de kwetsbare diertjes.

“Zou zo’n verbod ook voor Vlaanderen nuttig zijn?” was de vraag die live op de radio werd gesteld aan de vertegenwoordiger. Als woordvoerder van een belangenvereniging kan je bij zo’n vraag twee dingen doen: ofwel ontken je en mis je dé kans van je leven om je vereniging op de kaart te zetten, ofwel vertel je dat Vlaanderen best zo snel mogelijk het Waalse voorbeeld volgt.

Ik vroeg mij af hoeveel eigenaars hun robotmaaier ’s nachts laten rondrijden, en of enkel een Vlaams decreet hen ertoe kan brengen te beseffen dat dit om meerdere redenen geen goed idee is. Uiteraard werd minister van Dierenwelzijn Ben Weyts erbij gehaald om ook in Vlaanderen zo’n nachtelijk verbod in te voeren. Ik verwachtte dat Ben met zijn favoriete stekelige huis- en tuindier in beeld zou verschijnen, maar zelfs hij hield de boot af.

Ook Buurtsuper.be heeft het afgelopen werkjaar meermaals haar egelstelling moeten innemen.

Tegenover vakbonden die voor familiale supermarkten dezelfde loon- en arbeidsvoorwaarden bepleiten als voor multinationale winkelketens. Tegenover politici die het nachtelijk winkelen willen invoeren en geen rekening houden met de consequenties voor loon- en andere kosten in tijden van arbeidskrapte. Tegenover een minister van Volksgezondheid die met zijn jongste tabaksbeleid de rode loper uitrolt voor de tabaksverkoop via illegale kanalen die, net zoals de egeltjes, het daglicht niet mogen zien.

Hopelijk komt het besef dat als men geen rekening houdt met de kwetsbaarheid van kleinschalige familiale ondernemingen niet enkel de egeltjes met uitsterven worden bedreigd.