Weekendwerk is afknapper geworden

Sinds de pandemie is het evenwicht tussen werk en privé belangrijker geworden. Dat vergt een stevige dosis flexibiliteit van de bedrijven. Voor almaar Belgen houdt dat evenwicht ook in dat ze liever niet meer tijdens het weekend werken. Vandaag is een baan die niet verenigbaar is met een normaal sociaal leven niet langer in trek. Dat wordt nog versterkt door een wijdverspreid tekort aan arbeidskrachten. Dat is een probleem in sectoren waar weekendwerk een traditie of een noodzaak is. Naast de horeca en de gezondheidszorg staat de handel bovenaan op de lijst.

“Na tevergeefs gezocht te hebben naar gekwalificeerd personeel voor ons atelier, zijn we tot onze grote spijt genoodzaakt op zondag te sluiten. Vanaf 22 september zal de bakkerij op zondag en maandag gesloten zijn. Bedankt voor uw begrip.” De bakkerij en patisserie Defreyne werd in 1961 opgericht door Remy en Josée Defreyne en is een waar instituut in de Wandwijk in het noorden van Brussel. De bakkerij is niet meer open op zondag, ondanks de enorme wachtrijen op die dag. Dezelfde radicale beslissing heeft Bakkerij Vereecke in Evere een paar maanden eerder genomen, ook al ondanks de grote drukte. Veel bakkerijen en banketbakkerijen hebben besloten hun rolluiken niet te openen op zondag, hoewel dat de beste dag van de week is.

Bakkers vinden niet langer de gekwalificeerde mensen die hun zaterdagavonden willen doorbrengen met het maken van stokbroden, of het bedienen van klanten op zondag. Om nog maar te zwijgen van de stagiairs die het opgeven wanneer ze geconfronteerd worden met de hardheid van de baan. De bazen moeten veel harder werken om het gebrek aan personeel te compenseren. De sluiting op zondag is een manier om hun levenskwaliteit en die van hun werknemers te vrijwaren, zodat die laatsten niet opstappen.

Die situatie is een van de gevolgen van de coronapandemie, toen veel Belgen beseften dat alles anders kon, vooral het werk en de plaats die we eraan geven in ons leven. Vandaag is een baan die niet verenigbaar is met een normaal sociaal leven niet langer in trek. Dat fenomeen wordt nog versterkt door een wijdverspreid tekort aan arbeidskrachten.

“Waar zijn ze allemaal gebleven?” vraagt Simon Pirard, eigenaar van de gelijknamige wijnhandel in Waals-Brabant. “Ik heb net mijn wijnwinkel in Grez-Doiceau gesloten, omdat ik niet genoeg personeel kon vinden om mijn manager, die met langdurig ziekteverlof was, te vervangen. Ik heb geen enkele cv ontvangen ondanks mijn vele advertenties. Twee factoren spelen een rol: kennis van wijn en werken op zaterdag, wat het extra ingewikkeld maakt.” Het tekort aan geschoolde arbeiders is een groot risico voor onze economie en haar groei. “Ik ben bang een van mijn werknemers te zien vertrekken”, zegt Simon Pirard.

“Mijn vader, die op zijn zeventigste nog altijd actief is, en ik vragen ons af hoe het verder moet met ons bedrijf. Waarom niet inkrimpen? Minder doen met minder personeel. Er zal minder groei zijn, minder klanten die bediend worden en een lagere omzet, maar zal ik geen betere balans vinden, en een betere winstgevendheid per uur, terwijl mijn stress vermindert?"

"De franchisewinkel in Gerpinnes in Henegouwen doet het heel goed. We zouden op die weg kunnen doorgaan en daarnaast kunnen werken met onafhankelijke verkopers voor zakelijke klanten. We zouden dan alleen de leveringen moeten beheren. Het is echt jammer dat het zover moet komen. Maar als ik geen personeel kan vinden terwijl er zoveel werklozen zijn, wat kan ik dan doen?”

Bron: Trends