Over de relativiteit van voedingskosten op gezinsuitgaven

Er gaat geen week voorbij of de media maken zich zorgen over de stijgende kosten voor gezinnen. Na de energiekost wordt dan in één adem verwezen naar de supermarktkosten. De prijsstijgingen voor voeding bedraagt inmiddels 12,30 %. Volgens diezelfde media geeft deze inflatie aanleiding tot massaal grenstoerisme.

Toegegeven, het zijn inderdaad interessante tv-beelden: Belgische klanten die hun autokoffer op de parking van de Franse Auchamps overvol laden met bakken drank en – uiteraard – toiletpapier. Het feit dat Belgische supermarkten tot de Europese kampioenen behoren van de goedkopere huismerken, past jammer genoeg niet in datzelfde media-plaatje.

Maar hoe zwaar wegen die hogere supermarktkosten effectief op het maandloon van een gemiddeld Belgisch gezin?

Mijn oog viel op een interessant artikel in het magazine Gondola over de evolutie van het aandeel van de voedingsuitgaven in het huishoudbudget. Na de Tweede Wereldoorlog daalde het aandeel voeding in het huishoudbudget van 50 % tot 18,9 % in 1988. Volgens STATBEL zet die trend zich door: in 2020 werd nog maar 18,1 % van het huishoudbudget besteed aan voedingsmiddelen, drank en tabak: 15,9 % aan voeding en niet-alcoholische dranken en 2,2 % aan alcoholische dranken en tabak.

Als 12,30 % van 18,1 % binnen het huishoudbudget duurder is geworden, dan spreken we dus over 2,2 % van het huishoudbudget voor diegenen onder ons die roken en een glaasje wijn lusten en 1,9 % voor de geheelonthouders. Met een automatische loonindexering van meer dan 10 % dit jaar, lijkt ons - bij wijze van conclusie - dat een gezin op andere kosten een meer efficiënte besparingsbron kan vinden.